Burger Mania

Als je aan typisch Amerikaans eten denkt, denk je aan hamburgers. Tenminste, dat deed ik voordat ik in The States ging wonen. Ik dacht met name aan hamburgers van fastfoodketens: onaantrekkelijke kleffe, witte broodjes met daartussen slappe blaadjes sla , smakeloze plakjes tomaat en iets wat voor vlees moet doorgaan.  Not my cup of tea, en ik heb na mijn studententijd dan ook nooit meer naar een hamburger getaald.

Maar ja, dan woon je opeens in Amerika.  En wat blijkt? Er bestaat hier een heuse hamburgercultus.  Bekende tv-personalities verklappen in food shows hun favoriete burgeradresjes, op covers van mooie culi-glossy’s staat meer dan regelmatig The Best Burger afgebeeld en op tv food channels worden burger contests tussen toonaangevende chef-koks gehouden. Als onze serieuze krant The Washington Post dan ook nog met een adreslijst van Best Burgers in Town komt, wordt het tijd voor wat meer verdieping.

Ik kom er al snel achter dat de ideale burger niet bestaat. Er is een aantal basiseisen waaraan hij moet voldoen, zoals dat het broodje (the bun) zacht moet zijn  en het vlees voor 20-30 procent uit vet mag bestaan, maar daarnaast is het vooral een kwestie van smaak. Burgerexperts discussiëren in culibladen en op tv over van alles en nog wat. Wat is de juiste meat-blend? Hoeveel topping mag erop? Krijg je de sappigste burger op een grill- of juist bakplaat? Yeah, it sure is serious business.

Voordat ik zelf op de BBQ in mijn achtertuin aan de slag ga, vind ik dat ik er eentje in een echte burgertent moet eten. Op de lijst van The Washington Post spreekt de recensie over BGR: The Burger Joint aan. ‘The Burger Joint uses hormone-free aged prime beef, and it tastes like a childhood memory of Dad at the grill.’ En verrek, BGR zit ook nog eens bij mij in de buurt! Ik loop er bijna wekelijks langs, maar als niet-hamburger-eter was het zaakje als een blinde vlek voor me.  Nu dus niet meer.

Ze hebben er meer dan alleen een ordinaire hamburger:  The Veggie Burger gemaakt met rijst en zwarte bonen, The Greek Burger met lamsvlees en zelfs een Tuna Burger. En het zou vleesminnend Amerika niet zijn als er niet ook een Monster Burger op de kaart staat, een misselijkmakende  grote burger met maar liefst 9 pound (ca 4 kilo!) vlees. Normaal gesproken voor 10-15 personen, maar als je hem in je eentje weet te verorberen, krijg je hem gratis, inclusief een flesje Maalox… .

Het is echter de gewone Beef Burger ‘that put them on the map’ en daar gaan we dus voor.  Ook deze is groot, wat mij betreft te veel voor één persoon, maar het brood is vers, het vlees sappig  en de sla knapperig. De pickles en mojosaus maken het helemaal af. Niks vette, kleffe hap, gewoon lekker.  En we mogen nog even nagenieten, want twee van de vier hamburgers die we hebben besteld,  verdwijnen  - lang leve Amerika -  zonder enige gene in een container, een meeneemdoosje voor thuis.

4827 Fairmont Ave

Bethesda, MD 20814

(301) 358-6137

www.bgrtheburgerjoint.com

Okra - Southern Food

Okra was nooit mijn ding. In Den Haag woonde ik in een buurt met veel tropische winkels en heb ik de groente verschillende keren geprobeerd, maar eerlijk gezegd bleef het zonder succes.  Te slijmerig, te draderig. Ik kreeg het gewoon niet voor elkaar er iets echt lekkers mee te maken.  Dacht dat het aan de groente lag, dus daarmee was okra voor mij exit.

Tot ik twee weken geleden las dat je voor slijmerige okra’s de kok de schuld moet geven en niet de groente, ‘blame the cooks, not the vegetable’.  We waren in Charleston, South Carolina, toen ik in een kookboekenwinkel door The Southern Cookbook van The Lee Brothers bladerde en mijn oog op dit zinnetje viel.  Dat klonk uitdagend. Het was voor mij aanleiding deze dikke kookbijbel  - hét boek op het gebied van de zuidelijke keuken liet ik me vertellen -  aan te schaffen en me te  verdiepen in deze opmerkelijke groente.

 In het restaurant waar we daarna belandden voor lunch, nam ik de proef op de som en bestelde ik ‘something with okra’.  Okra is een onmisbaar ingrediënt in de keuken van het zuiden en het meisje van de bediening keek gelukkig niet heel vreemd op.  Zo belandde er voor mijn neus  ‘Fried Green Tomatoes with Pickled Okra and Pimento Cheese’, a ‘typical southern plate’ waarbij ik bij de eerste hap al mijn vooroordelen over okra overboord zette.  The Picled Okra (ingelegde okra) was knapperig, sappig, pittig, vol smaak en een feest in combinatie met de gefrituurde groene tomaten en zachte kaasspread. ‘Dit wil ik ook maken’, was mijn eerste gedachte. Ongeduldig bladerde ik door mijn nieuwe kookboek en - jawel-  daar stond het recept.

Vandaag dus okra’s gekocht en ermee aan de slag gegaan. Er staan nu twee prachtige potten ingelegde okra’s op mij te wachten. Als dit lukt, ga ik me aan de andere welklinkende recepten met okra uit het boek wagen, zoals Tuesday Gumbo en Crispy Fried Okra. The Lee Brothers (Matt & Ted)  geven ook tips over hoe je zelf okra kunt verbouwen, dus wie weet komt dat er ook nog  eens van.

Pickled Okra  (Vertaald  en bewerkt uit The Lee Bros. Southern Cookbook, Matt Lee & Ted Lee)

Voor 2 weckflessen (à 1 liter)

675 g okra

1,3 liter water

1 el plus 2 tl zeezout

2 gedroogde chilipepers

4 takjes verse dille

4 grote tenen knoflook, gepeld en gekneusd

900 ml heldere azijn

2 tl suiker

½ tl hele zwarte peperkorrels

1 Snij eventueel  houtachtige uiteinden van de okra’s af (enkele milimeters). Meng in een kom 1 liter water met 1 eetlepel zout, roer tot het zout is opgelost. Leg er de okra’s in en dek af met plasticfolie. Laat op een koele plek of in de koelkast 2 uur weken.

2 Steriliseer intussen de weckpotten. Breng  een grote pan met water aan de kook. Verwijder de rubberen ringen van de potten en leg de potten met behulp van een keukentang op hun kant in het water. Laat ze 15 minuten koken. Neem ze uit de pan en laat ze afkoelen op een schone theedoek. Breng de rubberen ringen weer aan.

3 Giet de okra’s af en spoel ze  onder stromend water. Dep ze droog met keukenpapier of een schone theedoek. Stop in elke pot  1 chilipeper, 2 takjes dille en 2 tenen knoflook. Vul de potten daarna met de okra’s.

4 Breng in een pan de azijn met 300 ml water, de suiker, de peperkorrels en 2 theelpels zout aan de kook. Zet het vuur iets lager en laat het mengsel 4 minuten sudderen.

5 Schenk het hete azijnmengsel over de okras in de potten (doe dit eventueel met een trechter); vul de potten tot ca. 8 mm onder de rand. Sluit de potten en keer ze zodat ze op hun kop staan. Laat ze zo afkoelen.  Bewaar de potten op een koele, donkere plek. Je kunt de okra’s na 2-3 weken eten. Ze zijn ongeveer 3 maanden houdbaar.  

http://mattleeandtedlee.com/lee-bros

Gekocht bij:

Heirloom Book Company

123 King Street

Charleston, SC

843 722 6377

Doug’s Squirrel Stew – Eekhoorntjesstoofpot van Doug

Te laat voor een moestuin!  Dacht dat april een uitstekende maand zou zijn om er een aan te leggen, maar volgens tuinman Doug is St Patricksday (17 maart) dé dag waarop men hier tomaten en groenten plant. “Anders lukt het niet meer om op the Fourth of July de grootste tomaat te hebben, iets waar iedereen toch wel op inzet.”

Geen grote tomaten dus op Independence Day. Jammer. Had mijn fanatiek tuinierende buurman best de ogen willen uitsteken met een Giant Tomato tijdens de traditionele picknick op 4 juli. Desalniettemin besluit ik dat de moestuin er moet komen. Omdat ons huis bovenop een kleine heuvel staat en de tuin behoorlijk afloopt, vraag ik Doug of hij een stukje grond kan egaliseren. Doug, een echte zuiderling van het platteland uit de buurstaat Virginia, is mijn steun en toeverlaat als het om onze tuin gaat. Woonden we in Den Haag in een bovenhuis met enkel een klein balkon,  hier hebben we opeens een half voetbalveld om te onderhouden.  Wat groeit er, wat bloeit er, wat leeft er?  

Doug legt uit dat ik mijn moestuintje vooral moet beschermen tegen squirrels (eekhoorntjes), want die vreten alles op.  “For gardeners, they are merely rats.” Onze tuin zit inderdaad vol met lieve van tak tot tak hoppende eekhoorntjes. Wat ga ik ertegen doen? Netten spannen, de boel afdekken met plastic of glazen platen? Aluminiumfolie ophangen?

 “Waar ik vandaan kom, verdwijnen ze in de pan”, zegt Doug opeens. Ik kijk op, het is geen grap. “Het smaakt naar konijn, het vlees is misschien alleen iets minder mals.” Nadat ik mijn eerste afkeer heb overwonnen – tamelijk hypocriet, ik weet het, want wat vreten we allemaal wel niet op - wil ik er meer van weten.  Doug begint te glunderen en legt uit hoe hij zijn Squirrel Stew maakt. Het recept is makkelijk. Je braadt een stuk of 20 gevilde squirrels aan in boter en voegt uien, tomaten, paprika’s en bouillon toe. Vervolgens laat je het enkele uren stoven tot het vlees mals is. “Het smaakt het best na een dag jagen.” Op eekhoorntjes? Ben benieuwd of ik het recept in NL kan slijten.

Doug

NYC - How to Eat a Soup Dumpling?

Volgens New Yorkse vriendin en foodwriter Anne moeten we nu we in DC wonen zo vaak mogelijk naar NYC.  Het is vier uur rijden, maar dat is peanuts. Doe in Amerika als de Amerikanen. En dus pakken we wanneer we kunnen de rechtstreekse bus naar The Big Apple.

Op aanraden van dezelfde vriendin gaan we in New York naar Joe’s Shanghai , een klein restaurant weggestopt in een straatje van Chinatown.  “Het enige restaurant waar ze soep in dumplings verpakken.” Daar kan ik me niet zoveel bij voorstellen en dus moet ik er heen.  Anne adviseert met klem om van tevoren even het JoeTube filmpje te bekijken op de site van Joe’s. “Zo voorkom je dat je je mond brandt.” Het wordt steeds interessanter. De kinderen, die aanvankelijk niet zo’n zin hadden in Chinees voor lunch, willen na het zien van het grappige filmpje opeens erg graag. Op naar Joe’s Shanghai.

We zijn niet de enigen die voor dumplings met soep zijn gekomen. Zodra we het straatje van Joe’s inlopen zien we een lange rij wachtende mensen voor het zaakje staan.  Inmiddels weet ik dat Amerikanen graag en geduldig wachten voor goed eten, dus we sluiten even geduldig achteraan.

Binnen lijkt Joe’s nog het meest op een voetbalkantine, maar dan op z’n Chinees. Het is er een georganiseerde bende. Het wemelt van de bediening en in de kleine keuken staat een legertje van koks. Wij worden bij andere gasten aan een grote ronde tafel gezet en bestellen crab meat dumplings.

Niet veel later staan de stoommandjes met soepdumplings voor onze neuzen. Jasmijnthee erbij en we gaan aan de slag. Eens kijken of we goed hebben opgelet tijdens het bekijken van het filmpje. We knabbelen met behulp van stokjes zorgvuldig een klein stukje van het zachte dumplingdeeg af en laten de hete soep voorzichtig op onze lepels druppelen. In de deegkussentjes blijft een heerlijk zacht krabvlees-balletje achter. We eten en slobberen de dumplings en soep apart op. Helemaal niet zo moeilijk, heerlijk en een geweldige ervaring.

Voordat we er erg in hebben ligt de rekening op tafel: $26 voor vier personen! Niet met verbrande tongen, maar met een verrukkelijke smaak in onze mond verlaten we het restaurant. Ik zou zeggen: Go to Joe’s!

Joe's Shanghai
9 Pell Street
New York, New York 10013
http://www.joeshanghairestaurants.com/

In de rij voor een cupcake

Wat zegt een lange rij wachtende mensen voor een cupcake-store? Dat het er goed is? Of is het gewoon overdreven Amerikaanse hysterie om met z’n allen een half uur of langer buiten te gaan staan wachten voor een cakeje van Georgetown Cupcakes? Daar kom je alleen achter als je zelf ook in de rij gaat staan.

Zo gezegd, zo gedaan. Al wachtend wordt het ‘menu’ vast uitgereikt met daarop de Everydays & Specials. Namen als Red Velvet, Lava Fudge en Salted Caramel maken nieuwsgierig. Eerlijk gezegd ben ik niet zo’n grote fan van cupcakes, maar ik vind het fascinerend dat ze er in het thuisland van de cupcake helemaal voor gaan. Mede-wachtenden bespreken opgewonden met elkaar wat de ‘Secret Cupcake’ van de dag is, iets waar je via Twitter van op de hoogte kan worden gehouden. Ach, het zal wel zoiets zijn als Hollanders en vlaai of poffertjes. Je zou denken dat we daar zo langzamerhand wel eens op uitgekeken zijn met z’n allen, maar niets is minder waar. Wat de boer kent, vreet–ie wat graag.

Als de deur van het piepkleine zaakje af en toe opengaat, worden onze neuzen geprikkeld  door een intens zoete lucht. Eenmaal binnen raken we er bijna door bedwelmd. Mijn kinderen zijn door het dolle. Het is er een al bedrijvigheid. Een heus team achter de toonbank verpakt op geroutineerde wijze de cupcakes in knalroze dozen. Alles is zoet in deze winkel, niet alleen de cupcakes.

Na zolang wachten, bestel je niet maar twee cupcakes, dus we gaan voor een dozijn. We voelen het ongeduld in onze nek, dus wijzen we zo snel mogelijk aan welke cupcakes we allemaal in onze doos willen. The Secret Flavor blijkt uitverkocht. Helaas. Omdat het bijna Valentine’s Day is nemen we een paar babyroze Valentine’s Cupcakes met hartjes erop. Verder is het een willekeur aan smaken. Wat me opvalt is dat er gewerkt wordt met topingrediënten, zoals Madagascar Bourbon Vanilla en Valrhona Chocolate.

In de auto op weg naar huis gaat op de achterbank de doos al open. Het is genieten geblazen bij het zien en ruiken van zoveel zoet. Ik wacht tot thuis en neem een Red Velvet met Vanilla Cream Cheese Frosting en een Red Fondant Heart. Een dieprode cupcake met een dikke laag glazuur en een zacht ‘bloedend’ hart. Is dit de lekkerste cupcake die ik ooit heb gegeten?

JA! Niks Amerikaanse hysterie. Het was het wachten meer dan waard. Vanaf nu volg ik Georgetown Cupcakes op Twitter.

Geargetown Cupcakes

Georgetown
3301 M Street (corner of 33rd & M)
Washington DC 20007
Bethesda
4834 Bethesda Avenue
Bethesda, MD 20814

http://www.georgetowncupcakes.com/

Juli 2010 - Aankomst DC - eten bij Ali Baba

Ze zeggen dat honger de kok zijn beste vriend is. En wat hadden we een honger toen we juli 2010 in DC aankwamen. We waren uitgeput, niet zozeer van de reis NL–VS, maar eerder van alle opwinding die voorafgaat aan een verhuizing naar het buitenland. Een emigratie voor vier jaar.

Honger dus. De portier van het hotel raadt ons voor een snelle hap Ali Baba aan, een outdoor food cart even verderop. Mijn eerste avond in de VS en ik eet van de straat. Zo had ik het me niet echt voorgesteld, maar vooruit, we moeten snel iets in onze maag. Het vertrouwen groeit als we al wachtend in de rij de lovende krantenartikelen over Ali Baba lezen die op de bus zijn geplakt. Volgens de Washington Post moeten we vooral gaan voor de Egyptische falafel, een recept van eigenaar Mohamed Elrafai met fava beans (tuinbonen) in plaats van kikkererwten. He flavors the fava bean mixture with fresh parsley and fries it; he then wraps tender, warm flatbread around the falafel and adds red cabbage, banana peppers, pickled vegetables, lettuce, tomato, tahini and sesame seeds. It's a sandwich with lots of crunch. Onweerstaanbaar zo’n beschrijving als je maag knort. We bestellen, nemen een hap en eten. In een woord verrukkelijk. Zo’n falafel hebben we nog nooit gehad.

Natuurlijk zijn we teruggegaan. Eerlijkheid gebied te zeggen dat de falafel nooit meer zo smaakte als de eerste keer, maar goed bleef –ie. Zo goed dat het nog steeds een van onze favoriete afhaaladressen is.

7155 Wisconsin Ave
Bethesda, MD 20814

USA Blog - Love at First Bite is in de lucht

De VS is meer dan McDonalds en obesitas. Veel meer. Eten is hier afwisselend, verrassend, lekker en zo gezond of ongezond als je zelf wilt. Vanaf de dag van aankomst, toen ik mijn tanden in de falafel van een straatventer zette, wist ik dat het zou werken tussen mij en The States. Daarom een blog over de lekkerste bagels en crabcakes, ellenlange rijen voor een cupcakes-store, biologische boerenmarkten, onafgebroken food channels for foodies, Southern Food, eekhoorntjes-stoofpot en nog veel meer.